Makosa was de laatste maker van niombo, de stoffen sarcofagen van Bwende-volkeren – hij had het stoffelijk overschot van veel prestigieuze chefs aangekleed. Omdat hij informant was van missionarissen die bezeten waren van etnografie, besefte hij al snel hoezeer de Europeanen geïnteresseerd waren in die verrassende begrafenisceremonies. Vanaf het begin van de 20ste eeuw maakte hij enkele kopieën van niombo voor hen. Zijn ware genie bestond er echter in dat hij trouwe replica’s in miniatuur wist te maken: die waren makkelijk te transporteren, en hij vroeg er behoorlijk wat geld voor.

Maar Makosa had ook andere redenen om zich op de Europeanen te richten. Na zijn bekering tot het christendom in 1893 vroegen de traditionele gezagsdragers in Kingoyi zich af of hij nog niombo mocht maken. Daardoor verloor hij een deel van zijn plaatselijke clientèle. Bovendien onderging zijn wereld grote veranderingen, en raakten de niombo-begrafenisrituelen in onbruik. Door te werken voor de Europeanen kon Makosa zijn talent blijven uitdrukken en zijn reputatie als kunstenaar behouden.