In de eerste helft van de 20ste eeuw, en zelfs al in het laatste kwart van de 19de eeuw, maakten Songye-houtsnijders beelden die dienden als exotische souvenirs voor kolonialen en blanken op doorreis. Dit object behoort tot die categorie.

De uitvoering van dit object sluit nauw aan bij wat een Songye-opdrachtgever kon verwachten van een beeld dat voorbestemd is om een nkishi (ritueel beeld) te worden, tenminste als je details als de vernislaag en de gemaniëreerde voorstelling van het haar buiten beschouwing laat. Dit beeld is niet nep, maar een product voor toeristen. De houtsnijder had niet de bedoeling om, zoals bij het andere niet-authentieke beeld in deze vitrine, een vervalsing te maken van een ritueel object. Hij sneed gewoon een beeld in Songye-stijl dat bestemd was om een puur decoratieve rol te spelen in een Europees interieur.