Het werk van de beeldhouwer Mayele werd in 1939 met bewondering onthaald door de Amis de l’Art Indigène. Maar ondanks zijn evidente vakmanschap lijken Mayele’s composities, bekeken met een hedendaagse bril, verrassend veel op wat we tegenwoordig toeristenkunst noemen. De behendigheid waarmee hij ‘de traditie’ in scène zet, en de composities met verschillende bewegende figuren met veeleer westerse proporties, waren in de ogen van de AAI de eigen keuze van de kunstenaar. Maar zijn stijl, en dan met name de ‘zo verfijnde lichaamsbouw’, beantwoordde eigenlijk perfect aan de voorkeuren van zijn blanke mecenassen — ook al beweerden die zelf dat ze Mayele ‘behoedden voor iedere invloed die inging tegen de natuurlijke ontwikkeling van zijn kunst’.